Verslag vanaf de Boekenboot

Feestelijke muziek, kleurrijke boten en een unieke sfeer op de Amsterdamse grachten: op 1 augustus maakten Kim (medewerker Selectieservice) en Reinder (manager Data) dit van dichtbij mee vanaf de Boekenboot tijdens de Amsterdam Canal Parade. In deze blog nemen ze je mee aan boord en delen ze de hoogtepunten van een onvergetelijke dag. 

Voor ons begon het grote Boekenboot-avontuur anderhalve week voor de grote dag, met een informatiebijeenkomst in de OBA. Hier maakten de opvarenden alvast kennis met elkaar en werd uitgelegd wat ons allemaal te wachten stond. We kregen meer te horen over de gedachte achter het ontwerp van de boot: een groot opengeslagen boek met doorgestreepte woorden. Ook de dresscode was toepasselijk. Zwart omdat het de kleur is van censuur en glitters omdat het naast een protest ook een feest moest worden. 

Tot grote schrik van iedereen bleken we niet rustig op de boot te kunnen staan, maar moest er gedanst worden. Er was een heuse choreografie! En ondanks de belofte dat die eenvoudig was, hadden we er aanvankelijk flink wat moeite mee. In de daaropvolgende dagen stortten we ons dus op de taak de dans onder de knie te krijgen. 

Op de dag zelf verzamelden de opvarenden en andere betrokkenen zich in de OBA voor het voorprogramma. We mochten over de regenboogloper naar binnen en kwamen uit in de enorme hal. Daar wachtten een fotocabine, regenboogcupcakes en zelfs een professionele grimeur die voor wat extra glitter zorgde. De sfeer zat er meteen goed in. Nadat we een uur de tijd hadden gekregen om ons uit te leven verzamelden we ons op de trappen voor het voorprogramma. 

Reinder: “Er was een schitterend optreden van Xillan Macrooy, dat zelfs als je de gevoelens erachter niet of niet helemaal begrijpt je emotioneel raakt. Ik denk dat dit de aanwezige allies ook wat gebracht heeft.” 

Tijdens het panelgesprek en de voordrachten stonden de borden met citaten en illustraties van de aanwezige auteurs vol in het zicht. Deze gingen mee de boot op, die pal voor de OBA op ons wachtte. Nog eenmaal oefenden we de choreografie en toen was het tijd om het Amsterdamse water op te varen.  

Vooraf was ons verteld dat we onder 23 bruggen door zouden varen en dat we na elke brug ons statement zouden maken. Er leek echter geen eind te komen aan de bruggen. Vooral indrukwekkend was de eveneens eindeloze stroom toeschouwers. Eerst zagen we een paar mensen. Al snel stond elke centimeter kade helemaal vol. Het is niet te bevatten hoeveel queer personen en allies er waren. Steeds als we dachten dat het er niet meer konden worden doemde een nieuwe brug of woonboot vol feestvierders op. Een enkeling klom zelfs in een boom of op een lantaarnpaal om ons beter te kunnen zien. 

Kim: “Op de bruggen en langs de kant stond een enorme verscheidenheid aan mensen van diverse achtergronden die allemaal vooral heel erg zichzelf waren. De liefde en verbondenheid waren voelbaar. Kon de wereld maar altijd zo zijn.” 

Na elke brug waren we een paar seconden helemaal stil. Tijdens de stiltemomenten hield een deel van de opvarenden de borden omhoog met de gecensureerde kant naar voren. Zodra de muziek startte draaiden we deze om en danste de andere helft van de opvarenden op het refrein van Unwritten van Natasha Bedingfield. We vormden een opvallende verschijning te midden van alle feestvreugde en de boodschap kwam duidelijk aan. 

Reinder: “Mensen aan de kant werden ook stil, applaudisseerden en als daarna de muziek aanging en wij ons dansje deden zag je soms ook dat het publiek er weer even doorheen moest. Mag je Pride ook vieren? Jazeker, en dat moet ook!” 

Hoogtepunten waren de mensen die boeken omhooghielden, het groot stuk karton met ‘BOEKENBOOT’ erop in een raam in een pand aan de waterkant en natuurlijk vooral de reacties van de toeschouwers. Omdat wij stil waren, begonnen zij te juichen en klappen. Andersom maakte dit weer diepe indruk op ons. Zelden is zo zichtbaar waarom het belangrijk is dat we queer verhalen blijven vertellen en verdedigen. Het gaf iedereen veel motivatie en inspiratie om zich hiervoor te blijven inzetten. 

Kim: “Vooraf dacht ik dat ik het deed voor de auteurs, maar tijdens het varen besefte ik dat we het allemaal doen voor de lezers die zoveel behoefte hebben aan spiegels en vensters. Voor de kinderen die we waren die deze representatie zo graag hadden gezien en voor de volwassenen die we geworden zijn die dit nog steeds nodig hebben.” 

Hoewel het hoofdstuk Boekenboot (voorlopig?) is afgerond gaat onze strijd door. Want het Collective of queer voices is meer dan de boot. We blijven benadrukken dat elk verhaal ertoe doet. En nadat een stukje boot na een kleine botsing zonk en onze woorden met zich meenam in de rivier, zullen die voor altijd hoorbaar blijven als je in Amsterdam het water op gaat.

Fotografie door Timati Fotografie en Iris Janssen